Trip naar de USA

Toen ik mijn echtgenote vertelde dat ik weer een trip naar Amerika zou maken keek ze een beetje bezorgd, ze zei dat ze slechte voorgevoelens had. Nu neem ik die met een korreltje zout maar toch begin ik er achter te komen dat ik misschien iets beter had moeten luisteren.

Mijn vraag aan haar was of ze misschien voelde dat er wat met het vliegtuig zou gebeuren. Dit werd ontkent, in ieder geval een geruststelling.

De trip begon zoals altijd. Martine, mijn privé taxichauffeur was op tijd en dronk nog een bakje koffie met me mee. Op het gemakje naar Zaventem, geen files, het was zaterdagmorgen. Het inchecken ook geen probleem en tijd genoeg om nog even een sigaretje te gaan roken buiten.

De vlucht naar de US verliep als een treintje, had wat pillen van mijn huisarts gekregen die me "Rust" bezorgden, gezeten in de "Exit" stoelen. Dat is meer beenruimte en de verantwoordelijkheid dat bij een ongeluk jij degene bent die de vliegtuigdeur moet openen. Bij aankomst heb ik mijn medereizigster bedankt voor het gesprek en dat ik met haar heb mogen slapen.

In Atlanta door de douane, is meestal een uur werk, vingerafdrukken, foto en de gewoonlijke vragen waar je naar toe gaat en hoe lang je gaat blijven. Nu had ik van een bekende steward, die me niet in businessclass kon plaatsen omdat het vol was, een fles champagne gekregen toen ik het vliegtuig verliep. De alarmbellen bij de douane ringelden en ik terug gestuurd naar de vliegmaatschappij want er moest nog een extra label aan mijn handbagage gehangen worden. Dan naar MARTA het treintransportsysteem, een soort metro in Atlanta. Normaal weet ik precies hoe alles werkt, maar er waren wat kleine veranderingen en had dus weer hulp nodig. Ook weet ik welke lijn ik moet pakken, maar omdat mijn broer, die daar woont mij op een ander station wilde oppikken ging het fout omdat ik moest overstappen. Wachten, warm, geen toiletten geloof het of niet en niet roken, enkel wachten. Uiteindelijk na veel oponthoud zag ik mijn oudste broer en konden we aan de thuisreis beginnen na eerst de cocktail party van de Atlanta Holland Club, ellendige naam, waarom niet gewoon: Atlanta Nederlandse Club, bezocht te hebben. Voor de rest verliep dat weekje Atlanta op rolletjes. Ik verbleef deze keer bij mijn zus Roos. Met het tijdsverschil (6 uur vroeger) ben ik ook vroeger wakker en dat is vervelend vooral als je meent gelijk een sigaretje te moeten roken bij het opstaan. Plaatselijke tijd 0400 uur en onweer. Ik naar buiten en tijdens het eerste sigaretje leek het wel of me van alle kanten vuur werd aangeboden met grote klappen meteen daarop volgend. De man van mijn nicht was reeds opgestaan want hij is gefascineerd van dit soort weer. Op TV werd gesproken over Tornado's die onderweg waren en tegen 0500 uur 's morgens zou er een over Atlanta komen. Ik zat op dat moment te chatten met mijn echtgenote. Een flits, een grote klap, alle electriciteit weg in huis en de hele buurt. Gelukkig had die tornado, die uiteindelijk aan 22 mensen in verschillende Staten het leven heeft gekost, besloten om niet over ons huis te vliegen dat is me dan bespaard gebleven. Wel veel regen en harde wind, maar dat zijn we gewend als inwoner van Nederland.  

Op donderdag bij aankomst op het vliegveld van San Francisco, tegen 9 uur 's avonds temperatuur van 82 graden Fahrenheit. Dat is 28 graden Celcius. De volgende dag was het boven de 103 graden, wat neer komt op 38 graden Celcius. Man dat is heet.  Gelukkig schijnt dat daar ook maar sporadisch voor te komen. Het verblijf bij mijn zoon, schoondochter en beide kleinzoons was hectisch omdat ze net die dag aan het verhuizen waren en ik de hele week tussen de verhuisdozen, leven uit mijn eigen koffer en mijn beide kleinzoons heb gezeten die toch ondanks hun jonge leeftijd een eigen willetje hebben en de opvoeding iets anders is als vroeger. Ook in Amerika mag je geen klapjes meer uitdelen aan het jong volk.

De terugreis - mijn zoon maakte me om 0500 uuur wakker. Op dat tijdstip is een rit naar het vliegveld in ongeveer een half geklaard. Ingechecked, weer naar buiten voor een sigaretje, door security en wachten voor het vertrek van het vliegtuig. De gezagvoerder kwam vertellen dat er electrische problemen waren en dat er enige vertraging zou ontstaan. Weer naar buiten en terug via dezelfde security tot 2 maal toe. Uiteindelijk vertrok het vliegtuig 4 uur te laat. Heb nog andere opties bekeken maar vanwege het Memorial Day weekend en de drukte die dat teweeg brengt maar besloten om me aan het schema te houden. Met dien verstande dat ik een dag later in Brussel zou arriveren. De vliegtuigmaatschappij had me ondergebracht in een hotel, wat verder allemaal prima was.

Omdat mijn familie toch wel een heel eind rijden van het vliegveld woont heb ik maar besloten om ze niet nog eens met een bezoek te vereren omdat het weer al dat gerij met zich meebrengt en je uiteindelijk maar een paar uurtjes met ze door kunt brengen.

In Brussel bleek mijn taxi een ongeluk te hebben gehad en moest ik wachten op vervangend vervoer. Heb toen in ieder geval mijn nicotine behoefte op pijl kunnen brengen met wachten tussen het verkeer op Zaventem met die heerlijke benzine en diesel dampen.

Plaats zelf ook een reactie

Naam *
E-mail
Code *	Controlecode Dit is om te voorkomen dat mensen op geautomatiseerde manier een website vervuilen. Typ de controlecode over in het veld ernaast om het formulier te kunnen verzenden. Wat is dit?
Reactie *
	Gegevens onthouden
	* verplicht veld