Gewoontes
|
Een mens kan zo langzamerhand zijn vaste gewoontes krijgen. Neem bij mij thuis. Op maandag, in de winter eten wij stamppot. Dat kan peekluts zijn, sla met spekjes, zonder spek, maar met spekkruiden op reepjes kippenvlees, boerenkool met rookworst, Sheperds Degelijke gerechten. Op dinsdag flans ik meestal een pasta in elkaar, of nasi goreng, maar dan moeten er wel nasi groenten inzitten volgens mijn echtgenote anders wil ze er niet van eten. Een pan Chili con Carne is ook heel lekker, maar zo een bonenschotel brengt soms eigenaardige geurtjes met zich mee. Op woensdag ga ik een biertje drinken en dan komt er van koken niet zoveel. Op donderdag is het sinds enige jaren de gewoonte dat we naar Brasserie XIEJE gaan, naast Naaye, in de Verlengde van Steenbergenlaan.In het begin had je een beetje het gevoel dat je in een meubelzaak zat te eten, maar na enige tijd valt dat niet meer op. Wat wel op valt is de vriendelijke bediening en de uitstekende gerechten. Niet dat de menukaart zo uitgebreid is, maar nadat je een beetje vaste klant bent kun je bij chef Carlo al vlug vragen van geef maar je culinaire verrassing. Sinds enige tijd kijken we dan ook nauwelijks op het menu maar worden we veelal verrast met allerlei visgerechten die Carlo en Michel op een leuke en lekkere manier bereiden. Het begint een ritueel te worden. Tegen 5 uur donderdagmiddag lopen we het hele eind van de Tramstraat naar de Verlengde van Steenbergenlaan. Als wij daar aankomen staat Pascale al halverwege de deur om ons op te ontvangen en de standaard vraag: 'Heeft U gereserveerd' Nee natuurlijk, want ze weten toch dat we iedere donderdag komen. Tafel 12, bij het raam vlak naast de deur staat reeds klaar voor ons. Eigenlijk een beetje decadent want het is een tafel voor 4 die wij dan bezetten met zijn tweetjes. Ofschoon, als de zaak vol zit hebben we ook al eens bekenden uitgenodigd om bij ons aan tafel plaats te nemen. De glazen voor de witte huiswijn, een boerenwijn, gemaakt van verschillende druiven, dit volgens de leverancier, mes en vork, een bakje nootjes en 2 servetten, 2 mini flesjes die dienen als wijnkaart, peper en zout en een suikerpotje. Voor 1 juli stond er ook een asbak, die een beetje op een koffiekopje leek. Ook is er altijd een of andere creatief, decoratief ontwerpje van Emmy, de zaakvoerder, een waxinelichtje op batterij en een bordje gereserveerd. Die asbak staat nu buiten, want nadat de vernieuwing van de Verlengde van Steenbergenlaan een feit was stond er opeens een uitgebreid terras, waar het, indien het aangenaam weer is, fijn vertoeven is, vooral voor de rokers onder ons en geloof me maar er zijn er nog genoeg. Omdat een volle fles wijn een paar centen goedkoper is en de bediening anders zo vaak moet lopen, komt de fles droge witte wijn gelijk aan tafel. We drinken een wijntje, zeggen tegen Pascale dat we geen haast hebben en keuvelen wat over hetgeen er eventueel gebeurd is die dag en wat niet, zoals mijn openstaande opdrachten: stofzuigen, afwassen, gras afrijden, onkruid wieden en noem maar op, de bekende klussen voor een man met pensioen. Ineens is Pascale weer in de buurt, zij houdt er ook van om buiten te staan, niet dat ze mee rookt, ze komt zelfs niet even bij ons aan tafel zitten. Meestal zegt ze dan dat onze maaltijd klaar staat en wij naar binnen kunnen gaan. Dit met haar grappige Antwerps accent, dat heeft ze nog ondanks het feit dat ze al jaren in Axel woont. Dan de verrassing. Kabeljauw op een bedje van.............., of gerookte paling, soms mosselen, gebakken of gekookt, eigengemaakte aardappelkroketten, niet te vergeten de overheerlijke frieten, opgediend in een frites zakje. Dit zakje zit wel in een standaard anders wordt het zo een knoeiboel om te eten. Lekkere sausjes, verrassings-voorgerechten. Slibtongetjes, ik weet nog steeds niet zeker of dit met een P of B geschreven moet worden. Een blinde zou er eventueel minder problemen mee hebben. Ik kan het aanraden en de prijs is zeker vriendelijk te noemen. Het is een aangename omgeving, waar redelijk veel mensen naar toe gaan. Je ziet er regelmatig dezelfde gezichten en dat kan alleen maar betekenen dat men tevreden is. Natuurlijk nadat de maaltijd genuttigd is komt de standaard vraag: Heeft het gesmaakt en of alles voldoende was en of we nog iets na willen. Met dat rookverbod is het natuurlijk minder vlug dat we ja zeggen, maar als het weer goed is om aan onze verslaving te voldoen komt er meestal nog een glas wijn en een stevige Irish coffee, met chocolaatjes, Jan Hagel koekje en een extra bakje slagroom. Een ijsliefhebber zal zeker kunnen genieten van het ambachtelijk ijs. De Dame Blanche is niet te versmaden. Allemaal niet goed voor de lijn maar wel lekker. Al bij al is dit een gezellige traditie geworden en ik neem aan dat we dit nog lang zullen vol houden. In principe zeg ik hier, zonder reclame te willen maken, ben je er nog niet geweest dan misschien tot XIEJE. Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column. Plaats zelf ook een reactie |
|